St. Petrus waakt over St. Pieter.

Tegen de heersende tijdsgeest in dat religieuze beleving, het uitdragen van christelijke relikwieën en gevoel van samenhorigheid uit de gratie is, is een aantal stoutmoedige mannen tot de overtuiging geraakt dat het tij moet worden gekeerd. Of ze dat zal lukken is nog maar de vraag. Maar de intentie waarmee ze met het vuur in hun hart en de geestelijke bevlogenheid in hun hoofden hun adoratie voor St. Petrus etaleren, is een waardig en nobel streven het straatbeeld te verrijken met de aanwezigheid van de beschermheilige van St. Pieter. 
De heilige Petrus mag dan misschien vanaf een wolk of aan de hemelpoort, wie zal het zeggen, meewarig zijn hoofd schudden, zijn roomse inborst  zal worden vervuld met warmte en een flauwe glimlach siert zijn mond. 
Het is toch wat als je in onze tijd gaat teruggrijpen op vervlogen beelden en gemeenschapswaarden die reeds lang geleden ten grave zijn gedragen. Je moet welhaast een plank voor je hoofd hebben om in een jurk en een lange blouse met een beeld over straat te gaan en je gezicht in de plooi te houden alsof je een bovennatuurlijke missie hebt te volbrengen. Dat ons dat lukt is te danken aan de onverzettelijke toewijding aan onze gelofte dat we iets neer wilden zetten wat niemand voor mogelijk hield en de trots of beter gezegd het voorrecht, om deel uit te maken van een  traditie die teruggaat tot honderden jaren geleden.




Glas-in-lood raam geschonken door Mevr. Lhoest-Siebers in 1875 bij de bouw van de nieuwe kerk van St. Pieter boven. Glazenier Charles Nicolas. Foto: Breur Henket.


Onze voorouders van St. Pieter hadden al een drager- en broedersgilde voordat het populair werd in Maastricht. Wij zijn in hun voetsporen gaan staan en zullen de weg blijven lopen die wellicht ongewis is, maar de moeite waard het avontuur aan te gaan. We zullen schamperige opmerkingen krijgen van modernisten, atheïsten en cultuurbarbaren die in onze uitdraging een anachronisme zullen herkennen. Maar wij trekken ons daar niets van aan. Wij gaan door waar anderen stopten. Met gepaste trots en fierheid bekennen wij dat de Rooms Katholieke traditie nog steeds levendig is, al is het maar op waakvlamstand. We shall never surrender! 
Na deze heroïsche 'coming-out' staat er weer een nieuw seizoen processietrekken op de agenda. De glorievolle tijd voor het Dragersgilde St. Petrus begint op 2e paasdag met de kleine 'Slevrouwe processie'. Onze kleding is reeds uit de mottenballen gehaald. Het her- en verstelwerk is reeds begonnen. Het aangezicht van St. Petrus is opgepoetst. De plooien van het kleed van de draagbaar zijn gestreken. Verse bloemen zijn al besteld. 
We gaan weer een jaar vol broederschap en devotie tegemoet. De voortekenen zijn gunstig. God is ons goed gezind en heeft zijn dienstknecht van het eerste uur aangesteld om over ons en St. Pieter te waken. Ja lieve mensen, we zijn bevoorrecht dat we dit nog mogen doen. Het zal ons in dank worden afgenomen. Wees daar maar alvast van overtuigd. God laat zijn werkers van het eerste uur niet zonder beloning terug naar huis keren.